Samo zdrowie
Nadzieję trzeba mieć zawsze
Lektura biografii wielu naturalistów, a także lekarzy — choćby Galena — dowodzi, że często byli oni bardzo słabego zdrowia. Niekiedy chorowali długie lata, wiele cierpieli. Kiedy zaś nie dawano im nadziei na zdrowie i długie życie, zwracali się do Natury, przyrodolecznictwa i konsekwentnie, cierpliwie, ufnie stosując różne kuracje, zmieniając tryb życia, odzyskiwali zdrowie, a potem pomagali innym.
Bardzo znany przed drugą wojną światową dr Apolinary Tarnawski — twórca sławnej kliniki naturalistycznej w Kosowie — dzięki metodom naturalnym i rozsądniejszemu życiu uwolnił się od trapiących go uciążliwych, „nieuleczalnych” dolegliwości, a potem umiejętnie „władając sobą”, pomimo słabego organizmu przeżył jeszcze pięćdziesiąt lat, osiągając bardzo sędziwy wiek ponad dziewięćdziesiąt lat.
Podobnie było z ks. Sebastianem Kneippem, twórcą wodolecznictwa. Warto wspomnieć, że wielcy naturaliści często dziękowali Stwórcy, że zesłał na nich choroby, bo dzięki temu mogli odmienić swe życie na bardziej zgodne z naturą, radośniejsze, zdrowsze.
Brzoza, która leczy
To jedno z piękniejszych polskich drzew. Dla Słowian było święte. Wiele wieków temu odkryli, że leczy ciało. Swe największe skarby brzoza daje nam wczesna wiosną. Drzewo to żyje najwyżej sto kilkadziesiąt lat. Nie ma w sobie ani dostojeństwa ani długowieczności dębu, ale było obiektem kultu starożytnych Celtów i Słowian. Uważali brzozę za święte drzewo, symbol Matki Ziemi, wieczności i mądrości. Dziś pozostałością tych wierzeń jest obyczaj dekorowania brzozowymi gałązkami ołtarzy w Boże Ciało. Ludzie już dawno zauważyli, że brzoza leczy. Z kory pozyskiwano cenny dziegieć, zwany niekiedy smołą. Ma właściwości złuszczające, antyseptyczne, przeciwzapalne. Stosuje się go jeszcze czasem w naturalnej terapii chorób skórnych, np. trądzika czy łupieżu.