Samo zdrowie
Leczyć ciało i ducha
Znaczenie sił duchowych w leczeniu chorób i w kuracjach dostrzegali wielcy lekarze już od wieków. Między innymi Platon uważał, że „szaleństwem byłaby chęć leczenia tylko ciała, bez leczenia ducha”. Kierował się on częściowo poglądami ojca współczesnej medycyny, Hipokratesa, który nawoływał, by w leczeniu uwzględniać „nie tylko choroby, ale i chorego człowieka”.
O tym zaś, że niekiedy lepszym lekarstwem niż najdroższe środki farmaceutyczne może być życzliwy dotyk ręki, sporo naopowiadał mi jeden z przyjaciół chory na raka. Tę prawdę zauważał też sławny psychiatra prof. Antoni Kępiński, jednak wielu medykowi uzdrowicieli zapomina o niej, zapatrzonych i zadufanych w wielkość swej wiedzy.
Tymczasem tak naprawdę, gdy pomagamy innym, zawsze najważniejsze jest po prostu dobre serce. Stąd nie bez przyczyny w mądrościach biblijnych mamy zapis: „Wesele serca to jest długi wiek”. Z kolei szkodzą zdrowiu złe uczucia. To, co dzisiaj wie nauka, psychologia, przed wiekami mędrcy ujęli w Biblii bardzo prosto: „Zazdrość i gniew skracają dni, a zbytnia troska starość przed czasem przywiedzie”.
Brzoza, która leczy
To jedno z piękniejszych polskich drzew. Dla Słowian było święte. Wiele wieków temu odkryli, że leczy ciało. Swe największe skarby brzoza daje nam wczesna wiosną. Drzewo to żyje najwyżej sto kilkadziesiąt lat. Nie ma w sobie ani dostojeństwa ani długowieczności dębu, ale było obiektem kultu starożytnych Celtów i Słowian. Uważali brzozę za święte drzewo, symbol Matki Ziemi, wieczności i mądrości. Dziś pozostałością tych wierzeń jest obyczaj dekorowania brzozowymi gałązkami ołtarzy w Boże Ciało. Ludzie już dawno zauważyli, że brzoza leczy. Z kory pozyskiwano cenny dziegieć, zwany niekiedy smołą. Ma właściwości złuszczające, antyseptyczne, przeciwzapalne. Stosuje się go jeszcze czasem w naturalnej terapii chorób skórnych, np. trądzika czy łupieżu.